You are browsing the archive for 2012 June.


Rio+20 as World Exhibition

June 4, 2012 in Geen categorie

Yes, I will be going to Rio. I am going to Rio to see the future. Because Rio+20 is more than a regular conference – it is a World Exhibition. Rio+20 is thematically synonymous with the future, but the meeting of world leaders takes place within the structures of the past. This means that making powerful decisions is virtually impossible.

I propose that we shed this image of Rio being an international summit doomed to fail.

Let’s regard Rio as a world exhibition instead. Here, around 200 countries and 120 world leaders will hold meetings – but also around 50,000 people will assemble. These people represent a myriad of organisations, companies and associations. And it is these people, during the many side events, who will offer insight into the world of tomorrow – the possible worlds of tomorrow.

A Dutch poet once said: ‘Look around you and you will see that everything is coloured’ (K. Schippers). So, what is the colour of our future? Science is clear: we must leave the grey world of fossil fuels. We are wasting between 30% and 40% of our food. Cities are being built on top of agricultural fields. We are pumping up more water than sustainable supplies allow. We are growing crops to fill up our cars, while a billion people have empty stomachs.

It is easy to predict that the world of 2040 will be marked by struggle and conflict over natural resources to a far larger degree than it is today. By 2040, all people will feel the consequences; most notably the world’s poorest.

It may sound incredible to you, but in our PBL study ‘The Roads from Rio’ we present pathways to an attractive future. Absolute poverty and hunger can be eliminated, even for a world population of nine billion. If we are prepared to go the distance, we can achieve the two-degree climate target as well as halt biodiversity loss. However, for the implementation of an active sustainability strategy it seems as if we are acting with the politeness of two Brits who, while standing at the emergency exit in a burning building, keep saying ‘No, please Sir, after you…’

We have the technical ability, but will need to make considerable adjustments to our current institutional operating methods.

Ladies and gentlemen, nature is a system of resources that we have been taking for granted for too long. Managing these natural resources and the environment is rapidly becoming a matter of enlightened self-interest.

Perhaps the concepts of sustainability and green are suffering from the misapprehension that they are ‘left-wing’. More than ever this is a misconception. If it is the word ‘green’ that is keeping us from making the transition, then I would suggest that we start calling this future blue: a blue future in which a successful society is using nature rather than abusing it, and with an economy that adds value. Rio is the world exposition of such a blue future.

Those who focus on the political negotiations perhaps will end up seeing a failed summit. I will not. I believe that a sustainable future is more likely to be achieved through competition than through political coordination. Close observers will see, here and in Rio, the possible new worlds. These observers will consist of enterprising societal organisations and companies of all sizes, willing to take their responsibilities.

It is time to create new coalitions of the willing, collaborations of companies and citizens as well as government organisations that are willing to stick out their necks, even in times of recession, and across borders, from North to South. This will be observed – in South Korea, in Mexico, and here in Rotterdam.

In this context there is also a role for government. It must offer clarity to ensure that this societal shift will actually take place. Only then the entrepreneurial energy within citizens and companies will be released. Financiers will dare to invest. Offer them security. Create new green accounting rules. Abolish subsidies that hamper innovation and that keep us locked in the 20th century. Exploitation of the innovative strength within society is the main key to achieving a sustainable future.

Naturally, we all hope for a sudden agreement, a ‘gestalt switch’ in the political psyche. But even then… real action will take place only if there is firm public support. In Rio as well as in Rio on the Meuse, we can see to it that this will not remain a utopia but becomes a reality.

Maarten Hajer

 

As spoken at ‘Rio aan de Maas’ festival, preparing for Rio+20, Rotterdam, 30 May 2012


Rio+20 is een wereldtentoonstelling

June 2, 2012 in Dutch reflections

 

Ja, ik ga naar Rio. Ik ga naar Rio om de toekomst te zien. Want Rio+20 is geen conferentie. Het is een wereldtentoonstelling. Wie Rio+20 zegt, denkt toekomst. Alleen speelt de vergadering van wereldleiders zich af in de structuren van het verleden. Dit maakt het bijna onmogelijk om tot daadkrachtige besluiten te komen.

 Ik wil u een voorstel doen. Laten wij dat beeld afschudden van Rio als een tot mislukken gedoemde internationale topconferentie. Zie Rio als een wereldtentoonstelling. In Rio zullen zo’n 200 landen en wel 120 wereldleiders vergaderen – maar er komen naar verwachting ook  zo’n 50.000 mensen bijeen. Zij vertegenwoordigen tal van organisaties, bedrijven en verenigingen. En zij zullen in alle ‘side events’ inzicht bieden in de wereld van morgen. De mogelijke werelden van morgen.

‘Wie om zich heen kijkt, ziet dat alles gekleurd is’, dichtte K. Schippers al eens. Welke kleur heeft onze toekomst? De wetenschap is helder: we moeten weg uit de grijze wereld van fossiele brandstoffen. We verspillen wereldwijd tussen de 30 en 40 procent van ons voedsel. We leggen steden aan op onze akkers. We pompen meer water op dan er duurzaam voorradig is. We kweken gewassen voor een volle tank maar tegelijkertijd zit een miljard mensen met een lege buik.

Het is een makkelijke voorspelling dat de wereld van 2040 veel meer dan nu getekend zal zijn door strijd en conflict over natuurlijke hulpbronnen. Iedereen die in 2040 nog leeft zal de consequenties gaan voelen, maar zeker ook de armste mensen op deze aarde.

Misschien klinkt het u bijna ongelooflijk in de oren: maar in onze PBL-studie ‘The Roads from Rio’ laten wij routes naar een aantrekkelijke toekomst zien. We kunnen de absolute armoede en honger oplossen, zelfs met het vooruitzicht van 9 miljard mensen. We kunnen, als we alles op alles zetten, binnen het 2 graden doel blijven en het verlies aan biodiversiteit beperken. Maar met het inzetten van de actieve duurzaamheidsstrategie lijkt het net als met die twee Britten bij de nooddeur van een brandend theater maar blijven zeggen ‘No, please, after you’.

Technisch kunnen we het, maar we zullen de huidige institutionele werkwijze flink moeten aanpassen. Dames en heren, natuur is een stelsel van hulpbronnen dat we te lang voor vanzelfsprekend hebben aangenomen. Nu wordt verstandig omgaan met natuurlijke hulpbronnen en het milieu snel een kwestie van wat de socioloog Bram De Swaan ooit zo mooi ‘welbegrepen eigenbelang’ noemde.

Misschien is het dat duurzaamheid en ‘groen’ lijden onder het misverstand dat het ‘links’ is. Dat is meer dan ooit een misvatting. Als ‘groen’ deze transitie in de weg staat, dan noemen wij wat mij betreft die toekomst voortaan blauw: een blauwe toekomst van een succesvolle samenleving die de natuur gebruikt maar niet misbruikt en met een economie die waarde toevoegt. Dan is Rio de wereldtentoonstelling van deze blauwe toekomst.

Wie zich fixeert op de politieke onderhandeling ziet straks wellicht een mislukte top. Ik niet. Ik denk dat we de duurzame toekomst eerder bereiken via competitie dan via politieke coördinatie. Wie goed om zich heen kijkt, hier en straks ook in Rio, ziet die nieuwe mogelijke werelden. Dan gaat het om ondernemende maatschappelijke organisaties en bedrijven, van kleine tot groot, die zelf hun verantwoordelijkheid nemen.

Nu moeten we de nieuwe ‘coalitions of the willing’ gaan smeden, waarin bedrijven, burgers en overheden samenwerken die wél hun nek durven uit te steken, zelfs in tijden van recessie. En ook over de grenzen van Noord en Zuid heen. Dat zien we in Zuid Korea, Mexico en Rotterdam.

Maar ook nu is er een duidelijke rol voor de overheid. De overheid komt de rol toe duidelijkheid te bieden dat deze maatschappelijke wissel nu echt omgaat. Dan komt pas echt de energie vrij van alle ondernemerszin in burgers en bedrijven. Dan durven financiers te investeren. Bied ze zekerheid. Creëer nieuwe groene boekhoudregels. Schaf subsidies af die innovatie in de weg staan en ons in de 20ste eeuw houden. Het inzetten van de innovatieve kracht in de samenleving is de belangrijkste sleutel tot het bereiken van een duurzame toekomst.

Uiteraard hopen we allemaal nog op een plotseling akkoord, een Gestaltswitch in de politieke psyche. Maar zelfs dan … het zal pas tot ware actie leiden als er echt draagvlak is. In Rio en in Rio aan de Maas kunnen we ervoor zorgen dat dat geen utopie blijft maar een realiteit wordt.

 

Column uitgesproken op ‘Rio aan de Maas’, 30 mei 2012