You are browsing the archive for Reflections & views.


Systeemverandering als opgave voor de leefomgeving

December 19, 2011 in Dutch reflections

Meer woningen bouwen, mobiliteit in goede banen leiden, menging van bevolkingsgroepen, afstemming van functies, stedelijke herstructurering, het terugdringen van de uitstoot van fijnstof, vermesting tegengaan: allemaal ‘klassieke’ opgaven en doelstellingen van het omgevingsbeleid. Ook in de toekomst zullen dergelijke beleidsdoelen van belang blijven. Maar de echte uitdagingen zijn veel fundamenteler van aard. Het systeem dat we kennen gaat uit van onvermijdelijke en natuurlijke groei, terwijl economische en demografische scenario’s en prognoses voor de komende decennia een heel ander beeld laten zien. De ruimtelijke verkenningen (PBL, 2011) leren ons bijvoorbeeld dat groei op het gebied van bevolking, werkgelegenheid en mobiliteit allerminst zeker is. Voor de Noordvleugel misschien nog wel, maar anderen zullen krimpen en voor een groot aantal regio’s is het nog hoogst onzeker hoe de ontwikkeling eruit ziet. Deze kunnen groeien in het hoge scenario, maar krimpen in het lage.  We moeten beter om leren gaan met deze onzekerheid, en vooral met de kans dat groei beperkt is of zelfs afwezig. De huidige crisis, maakt pijnlijk zichtbaar wat er gebeurt als we dat niet doen. Als we onze strategieen hier niet op aanpassen dan kan dat grote gevolgen hebben. lees meer: ROM artikel Buitelaar:Hajer dec 2011


Twitter as a tool for governance?

December 13, 2011 in Reflections & views

In 2009 I published Authoritative Governance, taking issue with the ‘dumbing down’ thesis on media and politics. According to this ‘dumbing down’ thesis we now live in an age that privileges style of content, in which the image has won from the text, the sound bite from the carefully crafted argument. The point of the book was, however, that this dumbing down thesis was vulnerable on both theoretical and empirical grounds.

The case studies in the book showed the crucial way in which technologies like television, mobile phones, internet, newspapers, YouTube are now part of the everyday world of policy making. Yet the manuscript was finished well before Twitter and Facebook really started to make their marks on governance, which I suppose also related to the emergence of smart phones that allowed people to follow, connect and respond very much the whole day.

For many, Twitter is the ultimate proof of the dumbing down thesis. The suggestion then is that this is the technology dominated by impulsiveness, by the swift response, the quick retweet. Twitter is the technology of 140 characters, and what can be said meaningfully in that space?

Some nice counter arguments have been given. Ironically, one of the more interesting pieces was written on board of a plane, allegedly because there was no better movie on offer than ‘Planet of the Apes’ but perhaps it was also because Nigel Cameron could not twitter at 33,000 feet. In his reflection ‘Transcendent Texting, Mutual Curation, and Twitter as Tomorrow’ @nigelcameron suggested we have built a creative commons that we all can join, cf. http://bit.ly/tFEIdz.

We live in the luxury of having the possibility to get the advice on what to read from the best minds of the world. It is the perfect illustration of the functionality of networks, cutting across space and across many communities. We get and we give. In the early 20th Century Elias Canetti argued he preferred books over interaction with his peers as reading put him in touch with all the great minds of history. Well, Twitter allows us to connect to the best writings on the mind boggling issues that we are really struggling with. Search, read and reconnect, not a bad idea in these troubling times.

In this Age of Mediatization Twitter undoubtedly plays a role. Yet it is mostly that it creates trouble for those in government. Indeed, just now I found myself tweeting ‘The question Twitter raises is if public decision making can cope with its hyperreflexivity, its capacity to contextualize.’ Look at the Euro crisis and the way Twitter brings expert arguments to the scene. Nouriel Roubini, Martin Wolfe, Willem Buiter, and many others: their expert opinions are not only directly shared by key publics, they also respond and rebut, clarify and contextualize. Look at the reflections on the agreement of Durban: within 24 hours all sorts of analytical insights are shared and elaborated. New infographics show succinctly how big issues interrelate breaking down the barriers of elitist peer-review journal based knowledge accumulation that scandalously assume writers to keep their writings away for years, awaiting publication. While in the 140 character world of Twitter there is always still space for a ‘bitly’ reference helping those who want to read on and learn more.

It is at this intersection that the drama for politics unfolds. Using the traditional means, politics relies on a stage set of joint decision making in a classic décor of prestigious meeting rooms. Television diligently portrays the powerful as such. Yet it coincides with the world of crowd sourcing that is immediately at work to look behind the texts, think of omissions, and contextualize a political compromise.

While in former days general policy orientations would be worked out and detailed after a summit by behind-closed-doors policy experts, the political statements are now unpacked, scrutinized, weighted and judged by a public jury with sheer unlimited reflexive capacity.

This is not about dumbing down. But it surely calls for reflection on the very art of politics. How to be persuasive in this age of hyperreflexivity? Even within the luxury space of some 900 words I cannot provide but just some hints. Governance in the age of Twitter would be well served with a style of governance that seeks to mobilize the intelligence of the many publics interested in solving public problems. But this requires a mentality that aims for surprises, not one that seeks for control. It may focus on four principles. First, sketch a future oriented story rich and realistic, one that creates a perspective and that inspires others to help fulfil its promise. Second, and this is crucial, impose the rules and regulations that belong to that perspective. Even in this age most people look to government for rules that prevent free riders from turning their back on politics. Regulations may be tough but they create the rules-of-the-game without which there is only chaos. Make them dynamic: the goal should be clear but you know that you may have to readjust as the world out there is more complex and creative than you can know in advance. Third, invite people to contribute, both in actions and with their reflections. This is not the age in which one big idea is going to change the world, it is the capacity for many small initiatives to connect and produce results. I call it the energetic society. Where the rules of the game are clear (e.g. a good price on carbon emissions) many innovative ideas will emerge. Fourthly, invest massively in good monitoring and feedback using the policy analytical tools to come up with benchmarks. There is nothing as inspiring as the successes of others.

Surely, Twitter is just a technology and many of its uses are trivial. Yet it is also a symbol for a new social context that requires us to rethink how governments can use the reflexive capacity that we now suddenly have. This enhanced capacity for learning can also be a major tool for governance. We are all curators now.

 

 

 


Een kwestie van voorrang

October 24, 2011 in Reflections & views

Het stenen tijdperk kwam niet ten einde omdat de stenen op waren. En zo zal het fossiele tijdperk niet aflopen omdat we straks door de kolen en bomen heen zijn. We zijn er te slim voor geworden, de effecten of gezondheid en ecologie zijn te groot. Dat is wat de koplopers in de samenleving nu al zien. Hun business zit in duurzame productie.

Veertig jaar geleden begon het mondiale milieubeleid met de conferentie in Stockholm. In 1972 was het motto ‘Only One Earth’. We moesten de wereldproblemen samen in VN-verband oplossen. Het UN Environmental Programme (UNEP) werd opgericht. Dat discours heeft veel van zijn vitaliteit verloren. We hebben een alternatief nodig voor het denken in termen van ‘grenzen aan de groei’; voor presentaties van wat allemaal fout gaat; voor de oplopende grafiekjes van emissies of scherp dalende trends in biodiversiteit. Niet omdat die grafiekjes een verkeerde voorstelling van zaken geven maar wel omdat ze geen richting geven aan de verandering.

De komende veertig jaar moeten we de droom realiseren van een wereld die welvaart rechtvaardig verdeelt; een wereld die kan leven van de energie die de natuur ons dagelijks geeft. Ophouden met het opdiepen en verbranden van fossielen, wisselen naar die bijzondere kracht van zon, water, wind en biogas.

Maatschappelijke verandering gaat zelden via een Groot Besluit. Het is vaak eerder dat steeds minder mensen geloven in de oude oplossingen en de nieuwe oplossingen zich aandienen. Zo zal het ook nu gaan. Maar je kan het wel vertragen of versnellen. Mijn stelling: spreek een radicaal systeem van voorrang af. Dat werkt als volgt.

De groene economie als nieuwe fase van duurzame ontwikkeling en het bestrijden van armoede zijn de twee centrale thema’s in Rio. Geef voorrang aan al die initiatieven die nu, in 2012, 2013 direct op het einddoel voor 2050 leveren. Reële armoedebestrijding, hernieuwbare energie of zelfs koppelingen tussen beide. Zo haal je de toekomst naar voren en mobiliseer je de energie van de samenleving voor je einddoel, dat van een groene, rechtvaardige samenleving. Je laat zien dat het kan.

Het is tijd om de vindingrijkheid die de iPhone, de apps, of zelfs maar de pitloze druif voortbracht, in te zetten om zonnekracht, die permanente bron van kernfusie, te mobiliseren voor maatschappelijke doelen. Dit motiveert en dat kwartje valt bij steeds meer mensen. Soms door een inspirerende sprekers of een schrijver met een goeie frasering, soms via een mooi filmpje. Kijk eens naar de presentatie van Wakawaka.  Toegegeven, het is wel heel gelikt maar een lamp op zonne-energie, goedkoop en een directe levensverbetering voor velen in de wereld en ontstaan uit een initiatief van bedrijven en mogelijk gemaakt door burgers: is dat niet de spirit die we van Rio+20 willen?

Er blijft genoeg over voor de overheid. We zullen moeten praten over nieuwe instituties voor global governance – het tweede hoofdonderwerp op de agenda in Rio. De herijking van de sectorale aanpak van mondiale vragen. De VN zal zelf minder sectoraal moeten opereren  en problemen meer in samenhang moeten durven bekijken. We moeten ook de regels van de WTO op een consequent streven naar verduurzaming aanpassen.

We hebben andere waarderingssystemen nodig in het verlengde van het ‘Beyond GDP’ pleidooi van Stiglitz en Sen; en we zullen NGOs en het bedrijfsleven een duidelijke rol moeten geven. NGOs als erkende waakhond en bron van nieuwe ideeën, bedrijfsleven welkom als bondgenoot waar het bereid is om zijn bedrijfsmodel te richten naar die realistische utopie van een rechtvaardige en duurzame samenleving voor 2050.

Nieuwe voorrangsregels als wissel naar een duurzame samenleving. Let’s fix it.

(geschreven voor Nationaal Platform Rio+20 en gepubliceerd op http://www.nprio2012.nl/blog)